Portret van Sana Sellami, foto door Nadia El Makhfi

Hey, ik ben Sana.

Socioloog · Inclusiestrateeg · Spreker · Auteur

Een korte intro

Ik zie snel waar het schuurt. En ik laat dat niet onbenoemd.

Al meer dan tien jaar werk ik met directies, HR en teams in België en Nederland. Ik stel graag de vraag die wordt overgeslagen, zeker wanneer iedereen denkt dat het antwoord al vaststaat.

Dit heeft mijn blik gevormd ↓

10+ jaar ervaring

België en Nederland

Strategie, leiderschap en cultuur

Inclusion That Works™

10+ jaar ervaring

België en Nederland

Strategie, leiderschap en cultuur

Inclusion That Works™

10+ jaar ervaring

België en Nederland

Strategie, leiderschap en cultuur

Inclusion That Works™

01Waar mijn werk begon te kantelen

Lang dacht ik dat het over kennis ging.

Als mensen maar zouden begrijpen hoe het zit, dan zouden ze vanzelf anders handelen. Daar was ik lang van overtuigd.

Ik kon iets zorgvuldig uitleggen, onderzoek delen en merken dat iedereen het ermee eens was. En toch zag ik de volgende dag dezelfde beslissingen, dezelfde reflexen en dezelfde stiltes terugkomen.

Niet omdat mensen niets hadden begrepen. Weten wat beter kan, is iets anders dan het ook doen wanneer de druk stijgt, een gesprek lastig wordt of een vertrouwde werkwijze ter discussie staat.

Dat veranderde mijn eigen werk. Ik ben minder geïnteresseerd geraakt in wat mensen na een sessie kunnen navertellen. Ik wil weten wat ze anders doen wanneer het er werkelijk op aankomt.

Weten wat beter kan, verandert nog niets.

02Mijn manier van kijken

Wat mijn blik jullie oplevert.

Ik kijk zelden naar één los incident. Ik wil weten wat erachter zit: wat mensen ervaren, welke keuzes de organisatie maakt en waarom bepaalde patronen blijven terugkomen.

Als socioloog ben ik gewend om door te vragen. Ik leg cijfers naast ervaringen en kijk naar wat er in de dagelijkse praktijk gebeurt. De verklaring die als eerste op tafel komt, is vaak maar een deel van het verhaal.

Een incident is vaak het zichtbare deel van een groter patroon.

Veel organisaties weten goed waar ze naartoe willen. Het wordt moeilijker zodra die ambitie moet landen in het dagelijkse werk. Wat doen leidinggevenden anders? Welke keuzes maakt HR? En wie neemt waarvoor verantwoordelijkheid?

Pas in de praktijk wordt zichtbaar wat beleid waard is.

Ik luister naar wat mensen zeggen, maar ook naar wat pas na een vergadering naar boven komt. Wie houdt zich in? Wiens uitleg wordt snel aanvaard? En welk onderwerp blijft telkens onaangeroerd?

Wat niet wordt uitgesproken, beïnvloedt de samenwerking evengoed.

Ik ga er niet automatisch van uit dat een training het antwoord is. Soms helpt die wel. Soms moet er eerst scherper worden gekeken, een beslissing worden genomen of een gesprek worden gevoerd dat al te lang wordt uitgesteld.

Ik adviseer wat past, niet wat het gemakkelijkst te verkopen is.

03De officiële versie

Doctor in de sociaal-economische wetenschappen. Meer dan tien jaar ervaring met onderzoek, strategie, trainingen en keynotes. Gastdocent, bestuurslid en auteur van Inclusie werkt (niet).

Werkzaam in België en Nederland · Nederlands en Engels

Ik werkte onder meer voor

04Persoonlijk

Ik heb moeilijke gesprekken nooit leren vermijden.

Ik groeide op in Nederland, in een omgeving waar debat heel gewoon was. De dag na de moord op Pim Fortuyn bespraken we op school al wat er was gebeurd. Ik weet niet of ieder gesprek toen even goed werd gevoerd, maar ik leerde er wel dat moeilijke onderwerpen niet verdwijnen omdat je ze vermijdt.

Dat neem ik mee in mijn werk. Ik stel de vraag die nog niet op tafel ligt, luister naar wat mensen liever voorzichtig formuleren en probeer ruimte te maken voor een eerlijker gesprek. Niet om het ongemakkelijk te maken, maar omdat je weinig verandert zolang het belangrijkste onbesproken blijft.

Moeilijke onderwerpen verdwijnen niet omdat je ze vermijdt.

05En buiten het werk

En als ik niet aan het werk ben?

Dan is de kans groot dat ik onderweg ben. Naar een voetbalveld, hockeytraining, basketbalwedstrijd of Arabische les van een van onze vier kinderen. Bij ons thuis hangt daarom nog altijd een papieren kalender op de koelkast. Niet bijzonder digitaal, wel het enige systeem dat iedereen daadwerkelijk bekijkt.

En ergens tussen het werk en het gezinsleven maak ik ruimte om te lopen. Ik liep meerdere marathons en train nog altijd. Niet omdat ik iedere kilometer leuk vind, absoluut niet, maar omdat lange afstanden me dwingen om mijn tempo te respecteren. Je kunt niet alles tegelijk geven en toch verwachten dat je het einde haalt.

Thuis is het druk, maar niet chaotisch. We plannen veel, verdelen wat nodig is en weten dat de ene soms meer draagt dan de andere. Een perfecte 50/50-verdeling zegt mij weinig. Weten dat je op elkaar kunt terugvallen, des te meer.

Wat overblijft